Maand: april 2011

Om half elf moet ik mij melden bij de afdeling longziekten. Vandaag wordt de longpunctie gedaan. Op zich valt dit onderzoek mee. Het wordt gedaan onder een plaatselijke verdoving. Met behulp van de radioloog wordt de vlek op de long bepaald zodat de longarts met zijn naald via mijn borst weefsel uit de vlek kan halen.

Na deze ingreep wordt ik weer verkast naar de afdeling waar ik een nachtje moet blijven. Inmiddels beginnen de negatieve gedachten wel op te komen. Wat als het nou longkanker is? Ik heb iemand van heel dichtbij meegemaakt tot een half uur voor zijn dood en dat is een gebeurtenis die heel vers in het geheugen ligt. Dat terwijl het in 2005 is gebeurd.

Longkanker is geen beste diagnose. Overleving of behandeling is heel erg moeilijk.

Naar de longarts geweest. Er is een foto van de long gemaakt. De vlek zit er nog steeds!

Ik begin me nu echt zorgen te maken en de angst voor longkanker komt steeds dichterbij. De antibiotica heeft niet geholpen, het is dus geen ontsteking. Ook dr. P. (mijn longarts dus) kijkt bedenkelijk. Op mijn vraag of ik kanker heb reageert hij rustig. Zolang er niets is bewezen gaat hij niet uit van kanker. Het kunnen tenslotte ook andere zaken zijn.

Gelukkig is dr. P. een longarts die “op” gaat in zijn werk. Hij spreekt met mij af dat als het nodig is om tot het gaatje te gaan. Met andere woorden, hij wil dat er een diagnose komt. Wel wil hij het in fases doen. De volgende stap is dus een directe longpunctie.

Een longpunctie is een onderzoek waarbij een dunne naald van buitenaf in de long wordt ingebracht om een heel klein stukje weefsel weg te halen. Dit onderzoek kan verricht worden door de longarts of door de radioloog. Meestal vindt de punctie plaats onder geleide van een CT-scan, soms via doorlichting (soort X-thorax).

De longpunctie is dagopname. Je kan een klaplong oplopen, dus houden ze je liever onder toezicht.