Het weekend en de laatste dag van Pinksteren is redelijk lekker gegaan. Niet zo moe meer. Ik denk toch dat ik op dit moment moe ben van het niets doen. Van iedere dag sporten naar niets doen is een hele grote stap. Vandaag besloten om mijn oude sportschema dat ik thuis bij mijn Pa altijd deed weer in ere te herstellen.
Lenigheids oefeningen, opdrukken, conditie en kijken of ik nog wat traptechnieken beheers.
Gisteren waren mijn broer en schoonzus (W & F) op visite. Even lekker in de tuin gezeten. Vond ik wel gezellig. Vandaag mijn schoonmoeder en zusje op bezoek. Bar heeft zich meteen weer tot favoriete tante gebombardeerd. Vertelde mijn dochter (L) dat haar kinderen zelf de cadeautjes voor vriendjes of vriendinnetjes van het eigen zakgeld moeten kopen 🙂
Ik blijf het al met al K vinden, met name als ik het naar mijn zin heb zoals met bezoek enzo. Van het ene moment op het andere denk je opeens van “misschien is dadelijk alles over”. Op zo’n moment besef ik weer dat ik ziek ben en dan denk: “ik heb kanker, gaat die hele chemokuur werken?..”
Enfin, ik moet een weekritme gaan creëren want anders gaat het mis. Ik merk nu al dat ik het niet leuk vind om alleen de week door te brengen en besef steeds meer dat ik dadelijk twee weken alleen ben als mijn vrouw en kindjes op vakantie gaan.