De dagen worden langer en zwaarder. Om heel eerlijk te zijn, ik zit er doorheen. Wat voor zin heeft dit allemaal. De chemo heeft eindelijk een zwak punt gevonden in mijn weerstand. Voor mijn gevoel takel ik heel snel af. Vanmorgen probeerde ik nog iets van sport te doen maar dat gaat bijna niet meer.
De gedachte dat ik nog 4 chemo’s heb te gaan is killing. Verder komen er steeds meer de gedachten, wat nou als het niet aanslaat? Heb ik dan nog wel zin in verdere behandeling. Dit is toch geen leven zo! Mensen een tip, geniet ervan en geniet intens! Neem de dingen zoals ze dagelijks komen niet als vanzelfsprekend want vanzelfsprekend is het niet.
Mijn kinderen hebben grote vakantie. Hebben al vakantie gehad. Maar mijn zoon J. wil graag iets met zijn pa doen. Zo ook vanmiddag, helaas moest ik hem vertellen dat zijn pa geen kracht had om iets te doen. De blik in zijn ogen, verdriet, omdat ie heel goed weet dat zijn pa ziek is. Dit is pijnlijk voor mij. Het doet zo in en in pijn mijn knul verdriet te zien hebben.
Wat een grote baggerzooi is het aan het worden. Nu sta ik pas voor de spiegel. Nu moet ik laten zien of ik een bikkel ben of mezelf ga overgeven aan die kanker Hodgkin met zijn chemo. Het is o zo ellendig, mijn hele lichaam is vermoeid, pijn in mijn slokdarm, opgezwollen gevoel enzovoorts. En dan ook nog het verdriet van je kindjes.
Kan het nog rotter worden?