Kankerzooi

Stemming – 🙁 / gewicht – 58kg

Vandaag vroeg uit de veren. Om 7:00 zat ik al aan de 1,5 liter waterfles te lurken om aan de gestelde tax te voldoen om de PET scan goed te kunnen laten verlopen.

Om 8:00u moest ik me melden. De dag begon alweer lekker. Allereerst stond ik op de verkeerde afdeling. Fijn. Vervolgens op de juiste afdeling aangekomen blijkt dat de afspraak die notabene door het ziekenhuis van de 27e naar vandaag was verplaatst niet was doorgegeven. Normaliter is dat dus een drama omdat de radioactieve suiker speciaal wordt besteld in Belgie. Een klein mazzeltje aan mijn kant, blijkbaar hadden ze de suiker.

Na toediening van de suikers via een infuus, een uur stil liggen op een donkere kamer. Daarna naar het toilet want het water van een uur tevoren staat inmiddels tot in je keel. Daarna de scan van 35 minuten. Dan zou je even moeten wachten om te zien of de scan is gelukt. Helaas voor mij, de pc was gecrasht. Lekker dus, niets anders dan wachten tot het ding opnieuw is opgestart en daarna alle berekeningen opnieuw heeft uitgevoerd. Hoe dan ook, ik stond pas om 12:15 weer buiten met gemengde gevoelens. Dit soort dingen zijn natuurlijk op mijn lijf geschreven want ik relateer dit meteen aan de uitslag. Slecht dus. Is natuurlijk wel doem denken maar toch..

Over doem denken gesproken, deze tussentijdse PET scan heeft wel weer aan het denken gezet. Het ging natuurlijk de afgelopen weken al niet helemaal lekker. Maar nu helemaal. Het is natuurlijk ontzettend spannend voor mij of de chemo al iets heeft uitgehaald. Het zou mooi zijn want dat zou mij een goede positieve impuls voor de resterende 4 chemo’s zijn.

De rest van de dag was niet zo schokkend eigenlijk als een dood vogeltje op de bank gezeten. Heb nog wel even gewerkt dus dat is meegenomen. Vandaag in ieder geval vroeg op want morgen krijg ik al vroeg bezoek.

De dagen worden langer en zwaarder. Om heel eerlijk te zijn, ik zit er doorheen. Wat voor zin heeft dit allemaal. De chemo heeft eindelijk een zwak punt gevonden in mijn weerstand. Voor mijn gevoel takel ik heel snel af. Vanmorgen probeerde ik nog iets van sport te doen maar dat gaat bijna niet meer.

De gedachte dat ik nog 4 chemo’s heb te gaan is killing. Verder komen er steeds meer de gedachten, wat nou als het niet aanslaat? Heb ik dan nog wel zin in verdere behandeling. Dit is toch geen leven zo! Mensen een tip, geniet ervan en geniet intens! Neem de dingen zoals ze dagelijks komen niet als vanzelfsprekend want vanzelfsprekend is het niet.

Mijn kinderen hebben grote vakantie. Hebben al vakantie gehad. Maar mijn zoon J. wil graag iets met zijn pa doen. Zo ook vanmiddag, helaas moest ik hem vertellen dat zijn pa geen kracht had om iets te doen. De blik in zijn ogen, verdriet, omdat ie heel goed weet dat zijn pa ziek is. Dit is pijnlijk voor mij. Het doet zo in en in pijn mijn knul verdriet te zien hebben.

Wat een grote baggerzooi is het aan het worden. Nu sta ik pas voor de spiegel. Nu moet ik laten zien of ik een bikkel ben of mezelf ga overgeven aan die kanker Hodgkin met zijn chemo. Het is o zo ellendig, mijn hele lichaam is vermoeid, pijn in mijn slokdarm, opgezwollen gevoel enzovoorts. En dan ook nog het verdriet van je kindjes.

Kan het nog rotter worden?