Tag: Chemokuur

2e kuur dag drie

Stemming – :-) / gewicht – 57,5 kg

Vandaag redelijk lekker gegaan. Ging vannacht wederom laat slapen, zo tegen 2.30 ’s ochtends. Op één of andere manier heeft de chemo een invloed op mijn slapen vermoed ik. Ga het wel in de gaten houden want als ik niet aan mijn nachtrust kom dan ben ik bang dat het lichaam het niet lang zal trekken. Met die chemo in mijn lijf zal ik toch de nodige rust nodig hebben.

Verder heb ik nog steeds last van hoesten. Begin me daar wel zorgen over te maken. Iedere keer schiet de gedachte in het hoofd dat de kanker op de long aan het verspreiden is en wel naar de keel. Heb al wel aangegeven bij de hematoloog maar die is redelijk “mat” in de reactie naar mij toe. Kennelijk ziet hij het niet zo somber in. Ga het toch weer aanslingeren. Desnoods vraag ik een onderzoek aan.

Geen last van braken of misselijkheid daar ben ik wel blij om. Wel weinig gegeten vandaag. Eigenlijk gisteren ook. Moet ik wel weer op gaan letten voordat ik in een graten pakhuis verander met daarop een kale kop!

Vanmorgen nog even gewerkt. De financiële administratie van de zaak is weer up to date.
Verder op de dag bezoek gehad van JT. en M. van de rugbyclub. Was gezellig. Eerst even in de tuin gezeten. De grootste van de drie is gevoerd met tosti’s aangevuld met koffie en cake. Daarna binnen gezeten aangezien we uit de tuin zijn gejaagd door de regen.

Binnen was het ook top. Twee bezig op de iPhone en de derde aan het spelen op de Nintendo DS. Wel komisch drie oude bokken die exact het zelfde doen als mijn dochter die haar vriendinnen op bezoek heeft. Gezellig bij elkaar, weinig woorden en maar pielen op de telefoon. Hoe dan ook de tijd vloog voorbij. Ga nu even lezen en dan lekker het mandje in.
Hopelijk val ik lekker snel in slaap.

De dag na kuur 2

Stemming – 🙂 / gewicht – 58 kg

Gisteren de tweede kuur toegediend gekregen. Het ging voor mijn gevoel sneller dan de eerste keer. Ik had de gegevens met die van twee weken vergeleken en het gevoel klopt maar deels nl. een kwartiertje sneller.

Moet zeggen dat de tweede kuur toch anders door mijn lichaam is ontvangen. Met name de laatste toediening (die “giftigste”) voelde ik echt mijn aders ingaan. Dat was bij de eerste kuur wel anders. Toch gek dat het lichaam  bij iedere toediening anders kan reageren.

Ik had mij voorgenomen om tijdens de vervolgkuren de koptelefoon van de iPad op te zetten om naar een film te kijken of muziek te luisteren. Ik zit namelijk op een kamer waar twee van die “relax stoelen” staan en er dus een kamergenoot bij kan zitten.
Het “nadeel” is dat je dus de gesprekken opvangt die gevoerd worden met de verpleegkundigen. De eerste keer kuur werd ik meteen geconfronteerd met een lotgenoot waarbij de kuren niet hadden geholpen en dat is natuurlijk geen leuke start. Vandaar de koptelefoon.

Maar ja, nu had ik tijdens deze kuur kennis gemaakt met drie lotgenoten waarmee ik toch heb gesproken. Wel moet ik bekennen dat het voor toch er weer informatie uit heb gehaald die later misschien van pas kan komen. Helaas was bij hen hetzelfde verhaal als bij de persoon van de eerste kuur. Heb uiteindelijk wel besloten toch gewoon met de mensen te praten in plaats van mezelf af te sluiten via een koptelefoon. Is toch een soort van struisvogel politiek. De diagnose is gesteld en kan het maar beter accepteren en me volledig richten op dit proces, hoe moeilijk het ook is. Daar wilde ik trouwens nog even iets over kwijt. Het is allemaal zo onwerkelijk. Als ik mezelf bijvoorbeeld na het douchen bekijk in de spiegel, dan zie ik een vent die er niet ziek uit ziet, fysiek goed voelt en dan realiseer je je dat je eigenlijk doodziek bent. Hoe krom kan het zijn.

Vandaag was het een dag van visite, ’s ochtends nog gewerkt. In de ochtend eerst een goede vriend (J) en dart maat langs geweest. FF gezellig en bijgepraat. In de middag kreeg ik een leverancier (wel sinds kort met pensioen ) waarmee ik zo’n 25 jaar zaken mee heb gedaan en waarvan de relatie zich het zakelijke naar het persoonlijke heeft verplaatst. Was wel erg tof. Later op de avond bezoek gehad van een vriend (S) waarmee ik vanaf mijn twaalfde mee op school heb gezeten en zijn vriendin. Is wel grappig want zijn vriendin (C) heeft met mijn vrouw op de kleuterschool en de meao gezeten.

Wat minder leuk is dat S. ook een lotgenoot is maar waarbij gelukkig de kuur goed zijn werk heeft gedaan. Hoe wrang kan het leven zijn. Als kinderen doorloop je de school samen, ga je samen naar de meao. Verschrikkelijk veel lot en gein uitgehaald en krijg je ook nog eens dezelfde ziekte. Life is a bitch zo zie je maar.

Was wel tof van S. Ik weet nog hoe moeilijk ik het vond toen ik van hem hoorde dat hij ernstig ziek was en om contact met hem te zoeken. Nu heb ik het zelf. Vandaag had besloten om hem te bellen om hem allereerst te informeren en hem te vragen of hij misschien wat ervaringen wilde delen. Ik dacht dat kan alleen maar helpen in dit proces. Bovendien kennen we elkaar al zo lang. S. gaf tijdens het telefoongesprek meteen al dat ie gauw langs wilde komen. Sterker nog, na het gesprek kreeg ik eigenlijk direct een sms dat hij er geen gras over wilde laten groeien en eigenlijk (als ik me goed voelde) vanavond kon langskomen. Zo gezegd, zo gedaan. Goede actie S. en C. , zeer gewaardeerd!

Was ook echt leuk om elkaar weer te zien na zo’n lange tijd. Beetje dom en stom dat contacten weer aangehaald moeten worden door met in dit geval de reden kanker. De les die ik vandaag weer heb geleerd en eigenlijk altijd al heb geweten: Koester wat je hebt. Goede vrienden heb je over het algemeen maar weinig dus investeer daarin. Laat het dagelijkse en gejaagde leven (werk, werk …) je deze mooie dingen niet ontglippen. Zoals ik helaas heb ondervonden 1 gebeurtenis\diagnose kan je kijk op het leven compleet veranderen.