Ik had mijn ogen nog niet open of het eerste gezicht dat ik zag was het gezicht van dr. M.
“…de operatie is goed verlopen. U heeft geen longkanker maar lymfeklier kanker…” en weg was ie alweer of ik weer in slaap gevallen. Op de intensive care afdeling word ik weer bezocht door dr. M. Hij herhaalt nogmaals de uitslag.
“..dus van de regen in de drup..” is mijn reactie.
“..Ja, zegt hij maar niet in een regenbui..”
Ik kijk dr. M. vragend aan en hij vertelt mij dat lymfeklier kanker beter te behandelen valt dan longkanker. Als hij de kamer heeft verlaten pak ik direct mijn ipad en begin te googlen. Uitkomst: Hodgkin en non-Hodgkin. Daarna het besef. Inmiddels wist ik al een heleboel over longkanker, de overlevingskansen, de behandelingen enzovoorts. Ook had ik me al helemaal op een behandeling hiervoor ingesteld.
Nu moest ik weer van voren af aan beginnen met het verkrijgen van informatie. Daarnaast was ik hartstikke bang om weer in een scala van onderzoeken terecht te komen. Weer een geestelijke dreun en een hoop verdriet. Mijn tranen zijn dan ook rijkelijk gevloeid tijdens de bezoeken van mijn familie.
Gelukkig is mijn lichaam sterk en liep ik eigenlijk vandaag al. Met slangen en al. Ik wilde zo snel mogelijk naar dr. P. om het verdere verloop te bespreken. Oh ja, vergeet bijna te melden dat er wel een stuk long ter grootte van een handje vol uit mijn lichaam is gehaald.
Woensdag zat ik al op de hometrainer in het ziekenhuis tot grote verbazing van de dienstdoende verpleging. Ik moest voor mezelf gewoon weten of het gemis van een stukje long impact zou hebben. Op donderdag 19 mei kon terecht in ons eigen ziekenhuis en aldaar gesproken met dr. P. Die wist in ieder geval te vertellen dat ik aan zijn collega zou worden overgedragen en dat hij voor een hele goede hematoloog heeft geregeld. Dit werd ook nog bevestigd door dr. M. die mij had geopereerd. Hij wist mij te vertellen dat zijn moeder ook door hem werd geholpen. Dat was voor mij genoeg en vroeg ik naar huis kon. Dat was geen probleem. Ik zou in ieder geval snel verder worden geholpen, het wachten was nu op het laboratorium nl. de bepaling welke soort lymfeklier kanker ik zou hebben.
Rest mij te vertellen dat ik die dag wel ben “ingestort”. Een hele ontlading van onzekerheden en eigenlijk nog steeds van al die maanden onderzoek.
Ik ben, zo eigenwijs als ik ben, vrijdag gaan fietsen. Ik denk ongeveer 16 km om te zien hoe het met het lichaam was gesteld. Zondag heb ik 2,5 uur gesport. Complimenten voor mijn lijf ondanks alle onderzoeken heeft het lichaam zonder klagen het sporten ondergaan. Of ben ik een bikkel zoals iemand op de sportschool vertelde?