Stemming – |-) / gewicht – 57 kg
Lezers, volgens mij gaat het nu echt beginnen. Mijn lijf tegen de chemo. Ik ben nu al een paar dagen volledig uitgeteld. Het is denk ik mijn koppigheid en vechtlust dat mij uit het bed houdt.
Ik ben vanmorgen rond een uur of half 10 uit bed gegaan. Beesten gevoederd, zelf wat gegeten en daarna naar de sportschool gegaan. Helaas was dat niet voor lange duur. Na een kleine drie kwartier trainen gaf het lichaam aan om te stoppen. Thuis gekomen weer opgeruimd. Wat een zooi bewaart men gedurende de tijd. Het is in ieder geval weer netjes.
Hoe dan ook, zelfs het opruimen is te veel. Ik kan jullie niet vertellen hoe frustrerend dit voor mij is. Heel mijn leven ben ik bezig met mijn lijf om het in goede conditie te houden. Tot op heden heeft het lijf ook altijd zijn best gedaan om zich “goed” te houden. Zelfs in de afgelopen maanden.
In de afgelopen periode is er wat uitgehaald met het lijf! Het hoogtepunt het wegsnijden van een stukje long (ter grootte van een handje vol). Maar zelfs toen ging het lichaam geen stap opzij. Binnen 4 dagen zat ik alweer op de fiets en had ik ongeveer 20 kilometer gefietst. Maar nu, na de derde keer chemo wordt het menens. Hoe moet ik het zeggen het rijmt niet voor mijn gevoel dat ik me nu opeens brak voel. Mijn geestelijke ik weigert te accepteren dat ik aan het aftakelen ben. Ik blijf maar doorgaan met de mezelf opgelegde routines. Helaas weet het verstandelijke dat ik dit niet kan blijven doen en een balans moet vinden in rusten en dingen doen. Teveel van één van die twee is niet goed momenteel. Teveel rust betekent te weinig beweging dus teruglopende conditie en teveel dingen doen betekent weer vermoeidheid.
Toch ga ik weer het internet op om te kijken of ik iets kan vinden waar ik zo moe van wordt. Zou het bloedarmoede kunnen zijn, geen voedzaam eten? Er moet toch iets over te vinden zijn.
Enfin, voor vandaag het ik in ieder geval een bericht kunnen schrijven. Ga zo douchen en dan alvast het mandje opzoeken. Met de familie op de vakantie bestemming gaat het goed. Lang leve internet. Ik spreek ze iedere dag via Skype. Zo zie ik ze ook nog eens bruiner worden. Nog een week vakantie voor hun, hopelijk hebben ze energie genoeg gekregen om weer met deze klote situatie om te gaan.