Stemming – 
/ gewicht – 57 kg
Ben vanochtend naar de huisarts geweest samen met J. J. heeft de laatste tijd hoofdpijn.
Ik dacht eerst dat het nog van zijn hersenschudding was maar het blijkt dag zijn spieren bij de nek vastzitten.
Volgens de huisarts veroorzaakt door spanningen. Nou weet ik dat hij deze hele ellende ontzettend aantrekt. Maar zo erg had ik niet gedacht. Ik hoef zeker niet uit te leggen wat dit met mij doet als vader! Ikzelf heb inderdaad een ontstoken keel. Maar niets voor gekregen, vermoedelijk zou het met de chemo te maken kunnen hebben.
‘s-Overdag de hele dag bezig geweest om de schuur qua bergruimte logisch in te delen. Was erg warm! Maar het resultaat is er. ‘s-Avonds zijn we naar de musical van L. gegaan. Haar de dagen op de basisschool zijn nu echt bijna voorbij. Was erg leuk maar zat daar wel met gemengde gevoelens. Je ziet dat je dochter echt groot aan het worden is. Maar tegelijkertijd komen de gedachten of ik wel een toekomst heb met mijn familie. Het is in één woord klote!
Mijn stemming wordt er niet beter op. Steeds vaker zit ik te twijfelen of het wel goed gaat komen. Ik weet het niet meer. Tegen de mensen die vragen hoe het met me gaat zeg ik: “…..naar omstandigheden gaat het wel goed. Heb nog geen rare bijwerking van de chemo. Daar ben ik wel blij om. Voor de rest leef ik van dag op dag, van chemo naar chemo. Meer kan ik op dit moment niet doen. Ik kan het toch niet veranderen. Bla, bla, bla…..”. Vervolgens vinden de mensen dat ik er nog goed uitzie, het knap vinden hoe ik er mee omga enzovoorts.
Dûh, was het maar zo’n feest. Natuurlijk probeer ik mijn best te doen om zo goed als mogelijk met deze situatie om te gaan. Leuk is echter anders. Ik leg mezelf ontzettende veel beperkingen op. Mag dit niet eten, ik moet goed en gezond eten om het lichaam sterk te houden, niet fitnessen omdat ik mijn weerstand minder is en volgens protocol moet oppassen voor drukke ruimtes in verband met besmetting. Iedere dag wegen of ik op gewicht blijf. En zo kan ik nog wel een hoop meer opsommen.
Nee, zo goed ga ik niet met deze situatie mee om. Dat lijkt maar zo. Als men in mijn hoofd zou kunnen kijken dan zien ze een verscheurd en vertwijfeld persoon.
Om positief af te sluiten; mijn dochter wordt nu een echt dame. Voorlopig heb ik de musical en haar afscheidsfeest gezien en meegemaakt. Soms met een onderdrukking van mijn tranen, maar toch!
Slaap lekker!