Stemming – 
/ 🙂 / gewicht – 57 kg
Een weblog is leuk maar vergt een hoop creativiteit! Iedere keer zit ik te peinzen om een titel voor het bericht te verzinnen. Echt een drama. Ga maar eens uitzoeken of dit niet via een parameter uitgeschakeld kan worden in de applicatie.
Vandaag in ieder geval beter uitgerust. Was vroeg wakker, half 7. Een uurtje in de huiskamer gezeten, daarna toch weer geslapen tot een uurtje of 11. Het niet goed slapen heeft wel effect op mijn stemming. Het bouwt in een nood tempo de “positieve” houding af en biedt ruimte voor angst en twijfel. Gedachten zoals: …heeft al die chemo wel zin?… Maar ook boosheid en ongeloof. Waarom overkomt mij dit alles, heb ik al niet genoeg op mijn bord gekregen. Verdriet, veel verdriet. Het is allemaal zo moeilijk, zo oneerlijk. Nu te leven van dag naar dag, bang om maar vooruit te denken, bang om de gedachte dat mijn vrouw en kinderen zonder mij verder moeten. Bang, bang, bang! (ook nu biggelen de tranen over mijn wangen).Voor mij is het moeilijk om zo maar te stellen dat ik wel beter ga worden van de kuur, het is en blijft kanker. Ook al zijn de statistieken bij Hodgkin voor genezing hoopgevend. Zoals ik vaak bij mij op de zaak roep; het is ontzettend mooi dat we offertes mogen uitbrengen (groot of klein) maar een order is pas een order als de offerte getekend en wel op mijn bureau ligt. Nog mooier is wanneer de order is uitgeleverd.
Zo is het ook met mij. Pas aan het eind van de kuur en bestraling weet ik waar ik sta.Maar goed, ik moet er voor waken om te zorgen dat ik mijn rust neem. Dat werkt alleen maar ten goede van lijf en geest. Morgen weer een dag.
Heb vandaag wel leuke dingen gedaan en gehoord. L. moest een rokje hebben voor haar eind feest dus ik (lees portefeuille) moest mee. Samen met haar vriendin en moeder naar het winkelcentrum geweest. Was wel leuk. Er waren een hoop activiteiten, dans en muziek en moet zeggen dat ik intens heb genoten van die paar uurtjes van op stap zijn met mijn dochter. Verder kreeg ik te horen dat mijn nichtje E. vandaag kampioen van Nederland is geworden bij de Nationale Shell Strafbalcompetitie . Of jullie het willen geloven of niet maar ik ben onwijs trots op haar! Let wel! Ik heb haar als eerste van de familie haar bij de geboorte in mijn handen gehad. Zoiets vergeet je niet. Dat was speciaal voor mij, ook omdat het het eerste kind van mijn lieve zus betrof. Degenen die mij kennen weten dat B. en ik een hele mooie en sterke band hebben. Dus als ik zoiets leuks hoor plus de trots van mijn zuster dat door de telefoon druipt dan ervaar ik zoiets extra intens!