Stemming – 
/ gewicht – 59 kg
Vandaag wat het weer zover. De chemo en ook nog eens een lange dag.
Hij begon vanmorgen om 3:00u. Mijn bloedjes en mijn lieve M. naar Schiphol gebracht. Inmiddels ook al contact gehad wat inhoud dat ze veilig op de bestemming zijn aangekomen. Aan de stemmetjes van L. en J. te horen missen ze hun pa. Met als gevolg dat ik ook weer van slag ben. Hopelijk gaat dat over een paar daagjes over en kunnen ze lekker even weer kind zijn op vakantie. M. was vanmorgen ook niet in de stemming om mij alleen thuis te laten maar ja, wat moet, moet. Ze heeft het echt nodig… zo’n andere omgeving. Gelukkig is het maar voor twee weken.
Nu jullie de eerste alinea lezen en dan vervolgens weer naar de smiley bovenaan kijken dan denken jullie meteen; Die gozer is helemaal happy…. als de kat van huis is dan dansen de muizen…. Nee hoor, zo erg is het ook weer niet. Ik voel me gewoon nog goed na die chemokuur en ben erg blij dat mijn familie goed is aangekomen.
Ha, ik heb wel voor het avondeten een grote bak met spare-ribs laten aanrukken. Lekker opgegeten zonder gezeur van de regering. Die vindt het namelijk onzin en veel te duur. Oh ja, het was ook nog eens een berekende voorbedachte actie! Nogmaals het is maar goed dat de regering twee weken weg is want anders pleeg ik nog een coup!
Nee, alle gekheid op een stokje. Het is ook goed voor mij om even alleen te zijn. Even de afgelopen maanden proberen een plek te geven zonder dat ik me sterk hoef te houden voor de kinderen. Kan ik al mijn verdriet en heel veel boosheid er uit gooien, schreeuwen als ik daar behoefte aan heb. Geld heb ik niet maar genoeg van die andere twee die ik net genoemd heb.
Verder was er tijdens de chemo een aangename verassing, mijn zwager J-W kwam mij bezoeken. Over J-W wil ik wel iets kwijt. Al heel lang eigenlijk. Misschien past dit niet bij de blog maar dat is dan jammer want het is mijn blog.
In eerdere berichten heb ik mij als eens laten ontvallen dat mijn zusje B. (dat geldt overigens ook voor mijn lieve broer W.) erg speciaal is. Dat komt waarschijnlijk dat we altijd met z’n tweetjes van jongs af een hoop samen hebben gedeeld. Nu moet ik eerlijkheidshalve wel bekennen dat W. hier ook een belangrijke rol in heeft gespeeld. Hier ga ik niet dieper op in, de mensen die mij kennen hebben hier genoeg aan. Mijn broer heeft ooit eens tegen mij een wijze levensles uitgesproken. Nu ik hier weer aan denk dan krijg ik spontaan tranen in mijn ogen. Hij zei namelijk:
“….. Roland onthoudt dit, familie is het allerbelangrijkst. Zij zijn de enigen die je nooit zullen laten vallen omdat we bloed zijn. Ik zal er altijd voor je zijn…..”
Geloof me als ik het zeg, dit zijn geen loze woorden geweest. Mijn broer is er altijd voor mij geweest. Vergeet niet dat hij indertijd nog heel erg jong was. Enfin, zoals het hoort heb ik deze wijze les doorgegeven aan mijn zusje. Het resultaat is een hele hecht relatie waar geen speld tussen te krijgen valt. Nu in deze barre tijden zie je hoe close je bent met je familie. Eigenlijk andersom, hoe close zij met mij zij. Mijn verdriet is hun verdriet!
Mensen vergis je niet, ik heb weliswaar kanker maar mijn familie lijdt net zo hard mee. (tranen). En dat doet mij verschrikkelijk veel verdriet.
Oké, even terug naar J-W. Bovenstaande inleiding was nodig want anders begrijpen jullie de kern niet van het verhaal wat ik probeer te vertellen.
Omdat mijn B. mijn jonge zusje is en W. mijn voorbeeld was ik zeker in onze jonge tijden erg beschermend naar mijn zus toe. Soms tot grote ergernis van B.
Toen B. in trek raakte bij jongens (lees= rand debielen met een hormoontje te veel) stond ik daar als eehindernis. Wellicht ten overvloede om te melden dat natuurlijk geen ene gozer voor mijn zus deugde. En toen kwam J-W die dacht lekker verkering met mijn zus te krijgen. Helaas pindakaas, er was ook nog dat rare mannetje! Na ja, er gebeurde nog het een en ander wat mij deed besluiten dat ik vond dat ie niet goed genoeg voor B. was en hem ben gaan negeren. (ho, ho, ho ik deed dat uit liefde en was toen ook nog jong. Het is wel mijn zusje!).
Nu ben ik wel iemand die als ik iets in mijn hoofd heb gehaald dat ook echt serieuze business is. Dat negeren duurde al meer dan een half jaar. Tussentijds bedacht ik (maar dat wist J-W niet) me wel dat J-W echt vastberaden was (en geef hem eens ongelijk) om mijn zus niet te laten lopen. Dat was al een klein deukje in mijn handelen. Ik was wel zo bijdehand om te zien dat B. hetzelfde had maar ook dat ze het ontzettend moeilijk had met mijn overijverig broer ding zijn. En dat vond ik niet leuk.
Gelukkig is J-W ook niet iemand die een confrontatie uit de weg gaat want op een gegeven moment trok hij het initiatief naar zich toe door te vertellen aan mij dat B. erg veel verdriet had en hij helemaal niet voornemens was mijn zus te laten gaan. Dat was de druppel voor mij en sindsdien ben ik verschrikkelijk blij voor B. Ikzelf en ik denk dat ik ook voor W. en uiteraard voor de rest van de familie, ik geen betere zwager dan J-W kan wensen. Geloof me dit komt van heel diep.
Maar…….J-W is wel verschrikkelijk rancuneus. Sindsdien ben ik continu de taas met verhuizingen, BBQ en ga zo maar door 😉 . Ik heb zelf met een grote kast op de ladder op mijn schouders gestaan.
Na de chemo naar huis om direct door te gaan naar M. die een tennistoernooi moest spelen. Dit is de jongste van B. en J-W en kan ontzettend goed tennissen. De eerste win partij is in ieder geval al in de pocket. Deze wedstrijd was een goede aanleiding om niet thuis te zitten zodat ik niet ff een hazenslaapje kon gaan doen. De ervaring heeft mij inmiddels geleerd dat de avond en de eerste paar avonden na de chemo mij goed uit de slaap kan houden. Dus vandaag zo moe mogelijk het mandje in.
Nog even met B. naar het tuincentrum geweest. De tuin is nog lang niet klaar en zoals gezegd de regering is op pad dus ik heb carte blanche.
Goed als nu de afsluiter van deze post met de titel van het bericht. Net voordat B. mij kwam ophalen ging de huisbel. Er stond een vriendje van J. op de stoep.
Vriendje – Meneer, is J. er?
Ik – Nee, J. is vandaag op vakantie gegaan voor twee weken.
even een bedenkelijke blik, zo van, maar jij bent hier toch?
Vriendje – Oh ja, u heeft kanker he! (helemaal happy dat ie zijn puzzel had opgelost) Daarom kon u niet mee.
Ik – Euhhh, ja.
Moest eerlijk gezegd lachen om de onschuld en aan de andere kant voelde dit heel erg confronterend.
Welterusten en slaap lekker! Hopelijk geldt dit ook voor mij vannacht.