Gisteren was het weer zover. Chemo nummer 6. Na mijn onprettige ervaring met chemo 5 ging deze keer toch anders naar de kuur toe. Allereerst met grote tegenzin vooral omdat ik bang was dat het weer zo’n pijn zou gaan doen. Verder ook omdat ik mij de afgelopen twee weken nou niet op en top heb gevoeld.
Maar ja, even afbellen doe je ook niet, sterker dat kan niet eens. Ik had me wel voorbereid voor deze kuur. Zondagochtend heb ik mezelf letterlijk en figuurlijk van de bank afgeplukt en mezelf gedwongen te gaan sporten. Het nadeel van chemo is dat het zo’n gevecht levert met je lichaam dat zonder dat je iets doet je vanzelf moe en lusteloos gaat voelen.
Geef je hieraan toe dan is Leiden helemaal in last. Omdat de chemo juist op langere termijn bijverschijnselen geeft aan met name hart en longen is je lichaam teveel rust geven funest. Goed zondag in ieder geval 20km gefietst en 1,5 uur fitness. Het viel mij eerlijk gezegd mee dat ik meer aankon dan verwacht. Het was wel lekker. Verder gezorgd voor de interne mens. Goed gegeten en gedronken. Veel vezels! Zo’n drama van ontlasting wat meer weg had van een bevalling (tenminste als we het persen vergelijken 🙂 ) hoop ik niet weer mee te maken.
Gisteren met een bezwaard gevoel op de fiets naar het ziekenhuis. Fles 1,5 liter water in de fietstas. Ook nieuw iets, ik dacht veel drinken dan help ik het lichaam en de lever maar alvast een handje met het spoelen en verwerken van het gif. Aldaar aangekomen mijn plaats aangewezen plaats ingenomen.
– “goed, in welke arm mag ik prikken?”
– “neem mijn rechterarm maar en kies een hele dikke ader!”
Zo gezegd, zo gedaan. En wat een verschil met chemo nummer 5! Vele malen beter te verdragen. Het prikken deed iets meer pijn. Je merkt nu echt dat de aders aan het verharden zijn. Ook nu nog geen last van de arm. Hopelijk kan ik het met mijn rechterarm op deze manier uitzingen tot de laatste twee die nog moeten komen. Wel ben ik tijdens de chemo in slaap gevallen. Ik probeer dat te voorkomen. Ik zag dat bij anderen op de afdeling en dat gaf mij zo’n extra gevoel van ziek zijn en kanker. Maar het is mij dus ook gebeurd. Het geeft gewoon aan hoe zwaar zo’n chemokuur uiteindelijk toch is.
Enfin nummer 6 zit erin. Gisteren goed gegeten en redelijk op tijd naar bed, ik bedoel naar de bank. De quarantaine week is weer begonnen. Gisternacht denk ik wel 4 tot 5 keer naar het toilet geweest voor niet te zuinige plasjes!
Vanochtend werd ik tot grote vreugde redelijk fit wakker. Zou mijn voorwerk dan niet voor niets zijn geweest? Ik hoop het wel. Nu is het zaak dat ik mezelf goed blijf verzorgen en vooral alles wat ik doe doseer en niet weer mezelf voorbij loop. Voor degenen die mij goed kennen weten dat ik de lat voor mezelf altijd (te?)hoog leg.
“Fingers crossed” hopelijk kom ik deze week rustig door!