stemming 🙁 / 57 kg
Ik zag dat het alweer 5 dagen geleden is geweest dat ik iets geschreven heb op deze weblog. Waarom? Eigenlijk heel simpel, ik maak me te druk over de verhuizing met als gevolg dat ik continue bezig ben. Gelukkig heb ik hulp van Pa en J. gekregen. Maar toch teveel gedaan in de eerste week na een chemokuur. Met alle gevolgen van dien.
Omdat ik een instelling heb van eerst werken en dan eten en drinken heeft mijn inwendige ik best wel een dreun gekregen. Weinig gedronken en gegeten dus. Ook heb ik de afgelopen week weinig aan sport kunnen doen. Hoe dan ook, de chemo heeft de afgelopen week aardig vrij spel gekregen. En dat heb ik geweten en boet ik nog steeds voor! Door het weinige eten en drinken ben ik ontzettend verstopt geraakt. Het lijkt wel of die chemo de boel versteend in de darmen. Verder door het weinige sporten voel ik me lamlendig in plaats van “energiek”. Ik ben vanaf vrijdag tot en gisteren bijna alleen maar aan het slapen geweest. Tot meer was ik gewoon niet meer in staat.
Vandaag zat\zit ik er dan ook helemaal doorheen. Mijn arm doet nog steeds pijn van de laatste chemokuur. Hij is helemaal hard en het voelt alsof er kleine naalden in mijn onderarm prikken. Volgende week ga ik nauwlettend volgen wat de verpleegsters doen en waar ze het infuus in gaan prikken. Ik kan best pijn verdragen maar als ik het kan voorkomen graag. Het schijnt dat de chemicaliën de aders beschadigen en dat dat nog best lang kan duren eer dat weer goed komt. Morgen ga ik wat proberen. Ik wil morgen sowieso iets doen aan sport en dan ga ik gewoon mijn armen en dan met name met linker onderarm een opdonder geven. Kijken wat er dan gebeurt. Ik voel liever spierpijn dan wat ik nu voel… Hopelijk ga ik me dan ook weer wat beter voelen.
Het kan natuurlijk ook zo zijn dat het nou eenmaal zwaarder aan het worden is. Maar ja, ik probeer altijd tegengas te geven en heb misschien daardoor extra moeite om het te accepteren dat mijn lichaam nu toch symptomen van afbraak aan het vertonen is.
Geestelijk zit ik ook een strijd te voeren. Lichamelijke vermoeidheid is bij mij een voedingsbodem voor negatieve gedachten. De laatste paar dagen ben ik bezig met gedachten zoals wat nou als het weer terugkomt? Ben ik dan in staat weer dit gevecht aan te gaan? Heb ik er überhaupt nog zin in? Zo leven als de afgelopen 7 maanden is namelijk geen leven. Ik zit me nu al druk te maken over hoe ik (indien het mij natuurlijk gegund is) omga met het idee dat de kanker terug kan komen. Ieder bezoekje aan het ziekenhuis voor controle betekent simpelweg een fijne reminder dat ik kankerlijer ben.
Mijn moeder zei net nog dat ik blij moet zijn met de dagen die je worden gegeven. Dat is misschien wel zo indien de dagen niet overschaduwt worden door het zwaard van Damocles. Mijn zus B. gelooft er ook in dat het goed gaat komen. Ik ben geloof ik de enige die gematigd is. Enfin, we zullen zien. Nu loop ik nog steeds rond. Weliswaar anders dan ik zou willen. Maar zoals B. vanmiddag zei, het had ook erger kunnen zijn. Zowel met de uiteindelijke diagnose als met de bijwerkingen van de chemokuren. En daar heeft ze gelijk in. Hoe klote ik dit ook mag vinden ik moet blij zijn dat ik nog een hele hoop kan doen ondanks de kuren. Er zijn mensen, en ik heb ze gezien, die het slechter dan ik hebben.